Axis Fuzz powstał na początku 1967 roku by rozszerzyć gamę brzmień
Jimiego Hendrixa. Jego nazwa pochodzi od słynnego utworu, w którym
został użyty - od tytułowego utworu z płyty "Axis Bold as Love". Mozna
go także w dużych dawkach posłuchać na płycie "Band of Gypsies" oraz w
wielu innych utworach nagranych po 1968 roku przez Hendrixa. Od kiedy
na rynku pojawiła się reedycja tego efektu, od razu stała się ulubionym
urządzeniem gitarzystów, którzy domagali się bogatego, pełnozakresowego
efektu fuzz z głębokim dołem, ale także użytecznego w graniu akordów i
riffów. Pozwolił on na uniezależnienie się od potencjometru głośności w
gitarze i zachowanie szerokiego zakresu brzmienia. Dzięki temu gitara
nie traci własnego brzmienia i charakteru, co doceniło wielu
najlepszych muzyków do dziś używających tego efektu.
Pod względem konstrukcyjnym Axis zbudowany jest na bazie układów
dyskretnych, a jego konfiguracja jest całkowicie inna niż prosta, a wręcz surowa konfiguracja Fuzz Face. Niskoszumowe tranzystory krzemowe
PNP i NPN zostały tu dobrane i skonfigurowane w sposób, który zapewnia
im stabilność temperaturową, brak zakłóceń radiowych i zdolność
generowania znacznie silniejszego i dłużej wybrzmiewającego sygnału niż
w przypadku Classic Fuzz. W ten sposób powstaje dźwięk wyraźny i mocny,
bardzo charakterystyczny i silnie się wyróżniający, co sprawia, że solo
staje się bardzo dobrze słyszalne i przebija się ponad pozostałe
instrumenty, ale zachowuje przy tym pełnię brzmienia i barwy, w
przeciwieństwie do popularnych, tanich efektów tego typu.
Efekt ten posiada wysoką oporność na wejściu, co pozwala zachować
oryginalny charakter instrumentu, słyszalny nawet po przetworzeniu sygnału i
wysoką jakość brzmienia wpływającą znacząco na sustain instrumentu.
Fuzz jest dość dobrym określeniem na to urządzenie w przeciwieństwie do terminu "distortion", jednak pamiętać należy, ze brzmi ono równie świetnie w przypadku gry akordowej, nie tylko solowej.
